The Raven / Een Requiem is een vrije interpretatie van het klassieke gedicht van Edgar Allan Poe uit 1845. Een man rouwt om een vrouw. Een raaf bezoekt hem…

'Uit de hel omhoog gevlogen vogel met je zwarte ogen,
weet je of de lucht hierboven god en engelen omvat?
En als er dan een hemel is, bestaat er dan verrijzenis,
herbergt de hemel mijn gemis, zij, mijn lief, mijn lichtend pad,
mijn leven vóór de duisternis, zij die ik heb liefgehad?’
‘Nee’, zei hij. 'Niets meer dan dat.'

Wat te doen met een eenzaamheid die nooit meer opgelost zal worden? Poe’s duistere meesterwerk herleeft in een intieme, beeldende performance. Een ode aan verloren geliefdes en eenzame achterblijvers. Daria Bukvić in NRC Handelsblad: 'Deze zomer zag ik in Kroatië mijn grootvader bij het graf van mijn oma. Zestig jaar lang zijn mijn grootouders geen twee nachten van elkaar gescheiden geweest, en nu is zij overleden. Hoe hij daar zat, wat hij moet hebben gevoeld, niemand heeft dat beter in taal weergegeven dan Edgar Allan Poe in The Raven.'

Daria Bukvić (Bosnië-Herzegovina, 1989) studeerde in 2011 af aan de regieopleiding van de Toneelacademie Maastricht. Puin van Dennis Kelly was in het voorjaar van 2012 haar eerste Frascati-productie. Als dochter van een islamitische, Bosnische moeder en een rooms-katholieke, Kroatische vader is Daria gefascineerd door de immense kracht van religie en hoe die mensen kan verbinden, maar ook uiteen kan drijven. 'Ik ben zelf als klein meisje uit Bosnië gevlucht. Ik heb met mijn moeder anderhalf jaar in een asielzoekerscentrum in Limburg gezeten. Ik was een zeldzame vreemdeling in een vrij xenofobe gemeenschap. Ik ben toen gevlucht in een geheel eigen wereld. Fantasie is het enige middel dat we hebben om onszelf te helpen. We worden geboren met ongelijke porties schoonheid, luxe en intellect. Maar fantasie hebben we allemaal. Die bepaalt uiteindelijk hoe je de wereld ervaart.'