Once upon a time in a world where nothing shocks us anymore 5 strangers meet on their journey.
Friendships are forged. Destinations changed.
Will they accept it?
yes
an elephant

An Elephant is een bombastische reactie op de kracht van manipulatie binnen de hedendaagse mash-up world van instant entertainment, fake emotions en ‘reality-tv’.
Wanneer fictie en realiteit verwikkeld raken onstaat er een diffuus geheel waarin we de grip op de werkelijkheid verliezen en we ons moedwillig te pletter laten storten in een plastic droomwereld.

Davy Pieters (1989) studeerde in 2011 af aan de Toneelacademie Maastricht en ontving daarbij de Henriëtte Hustinxprijs (voor excellent talent). In het voorjaar van 2012 presenteerde ze in het kader van ons laboratorium 'Fraslab' de performance What Remains. In haar tweede voorstelling staat opnieuw de kracht van het beeld centraal. Ergens ver weg wachten vijf mensen in een ruimte. Wanneer een van hen het zwijgen doorbreekt en een verhaal vertelt, smelten realiteit en fictie samen tot een diffuus en donker geheel. Ongevraagd wordt iedereen performer en toeschouwer in een creatie van een manipulatieve entertainer.

Davy Pieters in gesprek met Simone van Saarloos:

In 2011 ontving je de Henriëtte Hustinxprijs voor excellent talent. De jury prees jouw ‘authentieke interesse’. 
Ik had inderdaad lak aan docenten die zeiden wat ik moest doen. Tijdens mijn opleiding aan de toneelacademie heb ik vooral veel geëxperimenteerd, verschillende vormen uitgediept en grootse locaties onderzocht. Dat maakt regisseren zo mooi: Je zet de wereld naar je hand en creëert een nieuwe plek waar eigen regels gelden. Alles kan en mag. Daar verwijst de titel van deze voorstelling ook naar: als je wilt zet je gewoon een olifant op het toneel. Ik was behoorlijk eigenwijs toen ik aan de opleiding begon, wist alles beter. Gaandeweg ben ik meer naar andere makers gaan kijken en bieden verhalen en ervaringen uit de wereld om mij heen een uitgangspunt. Een voorstelling moet uiteindelijk gaan over de mensen die ernaar kijken.

Gaat An Elephant ook over ons?
Laatst zei iemand tegen me: ‘Ik ging naar de kroeg en gedroeg me zoals het beeld dat ik van mezelf op internet presenteer.’ We zijn tegenwoordig in staat om ons leven vorm te geven. Je bent regisseur van je eigen verhaal, je kunt alles en iedereen zijn. Die fictionalisering van de realiteit is heel bevrijdend. Tegelijkertijd worden we voortdurend gestuurd door externe prikkels en beelden die ons vertellen hoe we moeten zijn en wat we moeten voelen. Dat we ons daarvan bewust zijn, maar er toch in meegaan, is treurig en menselijk ineen.

Wat gebeurt er wanneer we ons verliezen in de ficties die we zelf creëren?
In die verzonnen wereld gedragen we ons conform de wetten die daar gelden, maar we vergeten onze verantwoordelijkheid in de realiteit. Ik denk bijvoorbeeld aan de rellende jongeren in Haren. In de opgehitste sfeer van dat moment leek het gooien van stenen waarschijnlijk het juiste om te doen. Achteraf, thuis op de bank, terug in de realiteit, dachten ze daar waarschijnlijk anders over.

Lees verder...