In The Dry Piece confronteren vier naakte vrouwenlichamen ons met de voyeur in onszelf. Een perfect synchrone choreografie, bezwerende muziek en oogstrelende videoprojecties nemen ons mee in een ervaring die langzaam de grenzen uitwist tussen glamour en labeur, tussen schoonheid en pornografie. Hoe kijken we naar deze lichamen? Is onze blik bij voorbaat een agressieve daad? The Dry Piece is een zowel een ode aan het vrouwenlichaam als een stil verzet tegen het dwingende westerse schoonheidsideaal. Choreografe Keren Levi vond inspiratie in de musicals van Busky Berkeley en de kritische geschriften van de post-feministische schrijfster Naomi Wolf.

‘Het aanschijn van hun lichamen verandert voortdurend – van vleselijk bloot tot gestileerd naakt, van ruw imperfect tot glad esthetisch. (…) The Dry Piece roept onvermijdelijk vragen over het vrouwelijk schoonheidsideaal op.’ – de Volkskrant

‘Achter een transparant projectiescherm bewegen zij als een saamhorig kwartet van atletes, gratiën, odalisken – de "vrouw’"zoals wij haar kennen.’ – NRC Handelsblad

Danser en choreograaf Keren Levi (1972) begon haar werk in haar geboorteland Israël. Sinds 1997 woont en werkt zij in Nederland. Haar voorstellingen kennen uiteenlopende stijlen maar zijn altijd fysiek intens en raken regelmatig aan sociaal-politieke thema’s. Levi werd bekend met o.a. het succesvolle Couple-Like met Ugo Dehaes (2006), The Prize Piece (2007), Big Mouth (2009) en Envelopes (2010). Zij ontving voor haar werk meerdere prijzen, waaronder de Zilveren Krekel voor Couple Like #2 (2010).